هر مطلبی که می‌نویسید-علاوه بر جذابیت- باید برای خوانندگان شما مفید باشد. یعنی شما باید طرح مشکل کنید و به خوانندگان خود در حل آن کمک نمایید.خوانندگان خود را بشناسید و سعی کنید مشکلات احتمالی آنها را حدس بزنید.مثلا تعداد زیادی از خوانندگان وبلاگ من کاربر گوگل ریدر هستند، پس نوشتن در مورد گوگل ریدر برای بسیاری از خوانندگان این وبلاگ مفید است.در وبلاگ خود، خیلی در مورد مشکلات خودتان ننویسید.با اشاره‌ای کوچک بگذارید خوانندگانتان متوجه شوند که شما هم همان مشکل را دارید؛ با اینحال تمام سعی خود را بر روی حل مشکل آنها متمرکز کنید.

۱- مشکلات خوانندگان:

نویسنده از کلمه annoying استفاده کرده که معانی گوناگون دارد: دلخور کردن، اذیت کردن، به ستوه آوردن، مزاحم شدن و… مصداق‌ها چیست؟ استفاده از پنجره‌های pop-up ، استفاده زیاد از «ادامه مطلب را اینجا بخوانید» ، ارائه فید ناقص، استفاده از تبلیغات فلش بخصوص متحرک ،استفاده زیاد از تبلیغات ، استفاده از رنگ‌های زننده ، استفاده از قالبهای شلوغ و درهم برهم و….

اگرچه برای وبلاگهایی با کامنت فراوان، پاسخ به همه آنها مقدور نیست، اما اگر وبلاگی با کامنتهای محدود دارید سعی کنید به اکثر آنها پاسخ دهید.تصور کنید هر کامنت‌گذار در حکم صمیمی‌ترین دوست شماست.سعی کنید در جواب اکثر کامنتها، از کامنت گذار تشکر کنید و به سوالات آنها دقیق پاسخ دهید. ممکن است این کار وقت زیادی از شما بگیرد اما لازم است.چرا؟ چون فلسفه وبلاگ اساسا مربوط به گفتگو(discussion) است نه بر پایه منتشر کردن نوشته(post).اگر با خواننده‌های خود گفتگو نکنید وبلاگ شما مرده است!

از ایمیل برای گفتگوهای شخصی و دوطرفه استفاده کنید.اگر پاسخ دادن به تک‌تک ایمیل‌ها مقدور نیست، تا حد توان خود این کار را انجام دهید.حتی اگر شده است، در حد یک خط به ایمیلهای خود جواب دهید.چرا؟ چون وقتی که کسی برای شما زحمت فرستادن ایمیل را به جان می‌خرد، باید به او ثابت کنید که متوجه لطف او هست؛ هرچند با نوشتن یک تشکر ساده.

هر هفته یا دو هفته یکبار من یک پست تحت عنوان Ask the readers می‌نویسم.سوال ساده‌ای در رابطه با همان مطلب می‌نویسم.با این کار نشان می‌دهم که به عقل و درایت خوانندگان خود ایمان دارم.نشان می‌دهم که برای نظرشان احترام قایلم و اجازه صحبت به آنها می‌دهم.این کار کمک می‌کند که شناخت بهتری از خوانندگان خود بدست اورم و در نهایت می‌تواند بنوعی مکمل مطلب اول(مشکلات خوانندگان) باشد.پس: از خوانندگان خود بپرسید!

در سایدبار یا هرجای دیگری سعی کنید، بهترین مطالب خود را ارائه دهید تا خوانندگان شما مجبور نباشند انها را در ارشیو شما جستجو کنند.وقتی بهترینهای شما را بخوانند بیشتر لذت می‌برند، بیشتر می‌مانند، بیشتر مشتری می‌شوند و با رغبت بیشتری مطالب شما را دنبال خواهند کرد.

یکی از مهمترین کارها-بخصوص برای کسانی که ارشیو حجیم دارند- این است که امکانات جستجو در آرشیو وبلاگ را به آسانی برای خوانندگان خود مهیا کنند.استفاده از آرشیوهای ماهانه،دسته‌بندیهای مختلف،قرار دادن جعبه جستجو و… همگی مفیدند.

اگر کسی از وبلاگ شما شکایت کند ممکن است شما در مقام تدافعی قرار بگیرید یا عصبانی شوید.اما یک لحظه فکر کنید: آنها انقدر برای شما ارزش قایل بودند-حتی اگر ناخودآگاه باشد- که شکایت خود را مطرح کنند به این امید که آن نقص در وبلاگ شما برطرف گردد.به شکایات گوش دهید و آنها را همچون گنجی با ارزش ببینید. هیچ الزامی نیست که با کوچکترین شکایت خوانندگان، در وبلاگ خود تغییرات ایجاد کنید؛ اما الزام است که همیشه با دقت شکایات آنها را مطالعه کنید.از طرفی پس از تغییر دادن ممکن است گروهی از خوانندگان تمایل داشته باشند که وبلاگ را به سبک قبل از تغییرات برگردانید. در هر دو صورت خوانندگان شما گنجینه شما هستند. این را فراموش نکنید.

دیگه لازم به توضیح نیست

این بند بهتر بود همراه بند ۱ می‌آمد اما بدلیل اهمیت ؛ لازم است بر روی آن تاکید شود. در مورد چیزهایی که ارتباطی با وبلاگ شما ندارند، زیاد ننویسید.مثلا اگر در مورد ترفندهای وبلاگ نویسی، می‌نویسید سعی کند در وبلاگ خود زیاد مطالب مرتبط با سیاست یا ورزش را وارد نکنید.همچنین سعی کنید خیلی در مورد زندگی شخصی خود ننویسید.خوانندگان شما دوست دارند با کلیات زندگی شخصی شما اشنا شوند.گاه از خواندن نکته کوچکی از زندگی شما نیز لذت می‌برند، اما وبلاگ را با کارهای تکراری روزانه پر نکنید.